martes, 19 de setembro de 2017

Un libro cada semana...ou cada mes..."Un ianqui por Europa camiño de Terra Santa".

 
 
     Iniciamos este curso, no que a Biblioteca do instituto vai traballar sobre viaxes e descubrimentos, recuperando unha das primeiras recensións aparecidas no blogue, aló polo ano 2014. Velaí vai....
   "Sempre me gustou a literatura de viaxes. É unha forma cómoda de viaxar sen moverse do sillón. E sempre me gustou Mark Twain porque me encantan os escritores con sentido do humor. As crónicas de viaxes polo mundo deste marabilloso autor ofrecen ambas as dúas cousas: viaxes e sorrisos (gargalladas ás veces). Hoxe coméntovos brevemente Un ianqui por Europa camino de Terra Santa, onde Twain fai a crónica  desa longa peregrinaxe, sempre cunha visión irónica do que se vai atopando: xentes, paisaxes,costumes.
   Na obra está o mellor Twain:
.Irreverente:...Quero dicir catro palabras referentes a Miguel Anxo Buonarrotti. Eu soía adorar o espléndido xenio de Miguel Anxo -ese home grande en poesía, pintura, escultura e arquitectura- , grande en canto emprendeu. Pero non quero a Miguel Anxo como almorzo, comida, cea (...). En Xénova, el proxectouno todo. En Milán, el e os seus discípulos proxectárono todo (...). En fin, ese  eterno latoso proxectou a Cidade Eterna e, se non menten os homes e os libros, pintou todo canto nela hai (...). Nunca me sentín tan fervorosamente agradecido, tan calmado, tan tranquilo, tan cheo de paz, coma onte, cando me enteirei de que Miguel Anxo estaba morto.
. Autocrítico: Unha pequeña mesquita está no lugar antano ocupado, segundo a tradición, pola vivenda da viúva. Dous ou tres árabes anciáns están sentados á entrada. Entramos e os "peregrinos" arrincaron mostras dos muros (...). Era case arrincar anacos do corazón daqueles vellos árabes.
. Reflexivo: Lagartos grises -eses herdeiros das ruínas e da desolación- móvense entre as rochas ou toman o sol, inmóbiles. Alí onde reinou e sucumbiu a prosperidade, onde houbo alegría e hai tristeza, onde brillou a pompa da vida, substituída agora polo silencio e a morte, alí establece o seu  fogar o lagarto e búrlase da vaidade humana. 
   Ás veces, porén, algunhas das súas observacións sobre as xentes que se vai atopando resultan pouco respectuosas; aforro exemplos, que atoparedes en abundancia ao longo da obra, e que, aínda tentando entendelas como froito da mentalidade doutro tempo, son o que afea una obra, polo demais, moi recomendable."
                                                               Susana Piensos.

sábado, 2 de setembro de 2017

UUn libro cada semana...ou cada mes..."Felicidade clandestina"

 
 
 
   Recomendamos hoxe unha antoloxía de contos de Clarice Lispector. Lendo a esta grande das letras brasileiras, eu diría que das universais, ficamos seducidos pola mestura entre realismo e capacidade de penetración psicolóxica, que nos deixa sempre un pouso de desconforto. O título do libro  transmite a dificultade dalgúns seres para atrapar a súa parte de felicidade...como a propia Lispector,  protagonista, de nena,   de varios dos contos.
   Algúns relatos teñen un argumento claro, outros son case meros conxuntos de reflexións filosóficas, pero todos eles exercen unha fascinación sobre nós, resultan incomparables cos de calquera outro autor.
   O libro está traducido a castelán, pero é unha autora facilmente comprensible en portugués, así que pode ser unha moi boa introdución na lectura nesa lingua para quen aínda non o fixo, e unha oportunidade de submerxirse na hipnótica literatura de Lispector.
 
                                                                                      Susana Piensos.
 
 
 

mércores, 16 de agosto de 2017

Un libro cada semana...ou cada mes..."El atlas esmeralda"

 
 
      Kate, a maior de tres irmáns, non pode esquencer a fría despedida  da súa nai na noiteboa de hai dez anos. Desde aquel día, a súa vida  baséase en protexer aos seus dous irmáns pequenos. A súa infancia pasouna en orfanatos, o último no que estiveron foi una mansión medio abandonada onde vivirán grandes aventuras.
   Ë un libro bastante interesante, dos que te "enganchan" e, cada vez que o lembras  dá ganas de relelo. Gústame especialmente a parte  final, xunto co capítulo do orfanato onde a historia se volve máis interesante porque descobren os pasadizos secretos  e os libros máxicos.
 
                                                                           Pablo Flórez Vilela. 
   

martes, 1 de agosto de 2017

Un libro cada semana...ou cada mes..."El guardían entre el centeno"




  O libro comenza cando Holden, un mozo de 17 anos, nos conta o que lle ocorreu o pasado Nadal, tendo aínda 16 anos. O día en que empeza a contarnos a súa historia acábano de botar dun colexio, Pencey, colexio de gran prestixio pero que non lle gusta...Holden é un rapaz animado, ás veces simpático e outras veces "borde".
  Pareceume un libro fácil e rápìdo de ler, gustoume porque o protagonista non se corta en dicir palabras obscenas, como o faría un mozo da súa idade. Impresionáronme  as dificultades que tivo, non me gustou tanto que bebese e fumase .Ás veces é divertido e fai cousas tolas, gústame; outras,  demasiado formal, non me gusta tanto. En todo caso, o libro pareceume estupendo.
 
                                                                    Miguel  Martínez García.
 
 
 


domingo, 16 de xullo de 2017

Un libro cada semana...ou cada mes..."Manolito Gafotas"

   


   Manolito  García Moreno, máis coñecido como Manolito Gafotas, estuda no colexio "Diego Velázquez". Manolito é un rapaz tranquilo, vive en Carabanchel co seu avó Nicolás, seu irmán, O Imbécil, a súa mamá Catalina e o seu papá Manolo. Pásao moi ben cos seus amigos, encántalle pasar o tempo co seu avó, pero a súa nai zóscalle por facer o que non debe....
  A novela está narrada en primera persoa, o propio Manolito conta a súa vida. O libro gustoume, é moi divertido, fácil de entender e cómodo de ler...Gustáronme especialmente algunhas das historias, como a da Paz Mundial, protagonizada pola señorita Asunción e a festa de carnaval ou a do Aniversario Feliz , na que o protagonista, xunto con Manolito é o avó....Recomendo que o leades, é moi divertido.
                                                                          Alisson Girón Parrales. 

domingo, 9 de xullo de 2017

Un libro cada semana...ou cada mes..."A metamorfose"




   Unha mañá, Gregorio Samsa desperta transformado nun monstruoso insecto...Este é o principio desta obra que se interpretou de diversas maneiras, para min a máis interesante sería que é   unha reflexión sobre o rexeitamento e a incomprensión social. O seu autor, Franz Kafka, xudeu que escribía en alemán, está considerado como un dos autores máis importantes da literatura universal. 
   O libro gustoume, aínda que me impresionou o maltrato da familia a Gregorio; por outra banda,  fáltalle algo de suspense. A mensaxe que a min me transmite é que debes aprender a amarte como es.
 
                                                                         Freyder Zambrano Salinas.
 
 
                                               

domingo, 2 de xullo de 2017

Unha novela gráfica cada semana...ou cada mes..."Maus"

 
 
 
    O libro conta a historia dunha familia xudía vista por un dos superviventes, o pai do escritor. Sucede en Alemaña, na época nazi; por culpa do nazismo morre toda a familia excepto os pais do escritor, que marchan aos Estados Unidos despois da guerra. A historia cóntalla o pai ao fillo cando a nai xa morrera, catorce anos atrás. Os personaxes son animais antropomórficos, utilizándose os ratos para representar aos xudeus e os gatos para os alemáns.
   O libro é moi interesante, dá que pensar sobre o calvario que pasaron os xudeus na época nazi. Graficamente é moi efectivo que estea en branco e negro, porque representa moi ben o drama dos xudeus naquela época; tamén nos gusta que os protagonistas aparezan representados por ratos e gatos. Os debuxos están moi ben feitos. Quizais a utilización de flash-backs resulte por veces confusa, e a tradución non está demasiado coidada (confúndese constantemente os verbos "ser" e "estar").
   En resumo, o libro non nos disgustou, é fácil de ler e ao ser cómic resulta  ameno .
                                          
                               Ismael Ramírez, Alfonso Soilán e Álvaro Suárez, 3º ESO.